Vervolg op vorige post…

Deze keer was het echt haasten geblazen. Om 11.04 zou mijn trein het station verlaten. Aangezien ik in een dorp woon dat geen treinstation heeft en het even duurt voor ik wél op een station sta, veroorzaakte het enige vorm van paniek.

Om 9 uur ging de wekker opnieuw.

Oh no I didn’t.

Oh yes I did. Ik nam een razendsnelle sprint naar de badkamer en nam een korte maar heerlijke douche. Ik maakte mezelf toonbaar en smeerde één boterham pindakaas. Gezien mijn dunne lijf en zo’n beetje mijn LEVENSDOEL om aan te komen was ik hier zeer boos over. Maar ja, ik kon mijn trein niet missen.

Na een race van 5 minuten stonden we voor het huis van prins Tom en reden we door naar het treinstation. Snel twee kaartjes richting Den Haag Centraal en hup de trein in.

It felt good. Ik hou van reizen. Zo lang ik maar in een stad ben.

We liepen het Zuiderpark in. Wauw. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw… Alleen de teletubbies ontbraken nog, maar daar was ik alleen maar blij mee. Het volk waarbij wij zouden gaan zitten waren al vreemd genoeg. We ontmoetten onze maat, mijn zangleraar trouwens, en keken naar het grasveld waar allerlei filippijnse mensen aan het lachen, gieren, brullen en eten waren. Er hing een piñata in de vorm van een felgekleurde vogel aan de boom. Er waren kinderen aan het voetballen en er kwam een grote wolk rook van de barbeque af.

Na een kort gesprek met onze maat, kwam er een vrouw naar ons toe gelopen. Ze vroeg aan mijn maat of hij de man van mijn moeder was. Neeschuddend zei hij dat het niet zo was en maakte hij nog wat grapjes. Met mijn beste engels zei ik dat ik haar dochter was, waarna haar gezicht eerst wit wegtrok en daarna meteen met alle kleuren ingevuld werd. “AAAAAAAAAH! WHAT?! OH MY GOD, INDIRAAAAAAAAAAAAAA! WOWW YOU’RE SO BIGGG! OH MY GOD WHERE ARE YOUR BROTHER AND SISTER?!”

En zo ging dat nog een uurtje door. Er was werkelijk niemand die mij niet kende maar ook werkelijk niemand die ík wél kende… Ik voelde met een aapje in de dierentuin, toen ik van alle kanten nagewezen en bekeken werd. Welcome to the monkeyshow, can I please take your coat?

Het eten was verrukkelijk, maar de spelletjes waren leuker. Touwtrekken was mijn favoriet. Ik kan je de andere spelletjes absoluut niet uitleggen, maar reken op een heleboel gegil, geschreeuw, gelach en vooral gestuntel. Mijn 100% hollandse vriendje stond met een brede lach te kijken naar hoe mijn gestoorde ’soort’ zich voor aap zette. Was ik in ieder geval niet alleen.

Zoek je gezelligheid? Zoek een filipino of filipina.

Ook de terugweg was hemels. Met een tussenstop bij de McDonald’s in de stad sloot ik het vreetfestijn af. Om half 12 was het eindelijk weer bedtijd.

Zo, en dan de volgende ochtend weer naar school.

Het was afschuwelijk. De viezigheid in mijn ogen was opgedroogd, waardoor het opendoen van mijn ogen moeizaam ging. Het licht deed pijn in mijn ogen en ik dacht terug aan vorige week zaterdag, wanneer ik om half zes ’s morgens opstond om schoon te gaan maken. Als je het op die manier bekijkt, was vandaag niet zo’n ramp: half 9 zei mijn wekker trillend. Zuchtend kwam ik overeind.

Mijn moeder was al druk in de weer. Ik rook de geur van allerlei gerechten door elkaar. Mijn ogen knepen samen bij het horen van het gegil van Wesley, die het niet met zijn papa eens was - het is voor zo’n kind een ramp om in de box te moeten blijven zitten. Ook mijn oom zat niet stil (ook al doet hij dat normaal gesproken ook niet) en zette alles netjes klaar in de achtertuin. Met nog steeds half dichtgeknepen oogjes at ik een simpele boterham en probeerde ik niet op de sterke geuren van allerlei kruiden te letten.

De douche was heerlijk. Pas toen werd ik echt wakker. Ik maakte me klaar voor de komende drukte. Nog een paar uurtjes, en dan komt de eerste gast.

Het was mijn oom uit Den Haag die als eerste binnen stapte. Mijn brutale nichtje liep achter hem aan. Ik kreeg drie zoenen, maar het was meer het prikkende en irritante gevoel van zijn stoppelbaard die de indruk achterliet. Er volgde een kort en gezellig gesprek, waarna ik snel mijn Duitse verslag afmaakte voor maandag. Want de rest van het weekend zou ik nergens tijd voor hebben.

De mensen bleven binnenstromen. Het uiteindelijke aantal zat aan de 60 man, de gezelligheid was 10 keer zo veel. Alle cadeautjes samen was ook iets in die richting. Wesley scheurde cadeautje na cadeautje voorzichtig het papier open en speelde cadeautje na cadeautje gelukkig met het uitgepakte speelte. Al die verwennerij en al die aandacht. Maar ach, je hebt maar één keer zo’n grootse éérste verjaardag.

Wesley glimlachte. Zo’n grote taart, helemaal voor mij? Een kaars in de vorm van een één was middenin de taart geprikt. Blazen lukte hem niet, dus hielpen paps en mams hem een handje. Daarna was het zijn moment om er een kliederboel van te maken. Alsof de ronde, gekleurde taart een geweldig drumstel was begon hij erop te trommelen. Toen mama voordeed dat de trommel eetbaar was, werd hij nog enthousiaster. Iedereen stond om hem heen en applaudiseerde. Wesley geniette van alle aandacht en van de toestemming om vies te worden.

Er volgde heerlijk eten en een pianoconcert van mijn broer. Tom duwde mij ook naar de piano toe. Wesley stal de show met zijn verleidende lach en mijn moeder met haar heerlijke eten. Toen Tom weggebracht was (hij moest naar een feest van z’n team), heb ik de rest van de avond achter de piano gezeten met mijn toekomstige zang- en pianoleraar(!!!). Hij stal mijn hart toen hij liet horen wat hij in huis had. Maar niet aan Tom vertellen hoor.

De laatste paar uurtjes van de avond heb ik genoten van heerlijke gesprekken met mijn ooms en tantes uit Den Haag. Ik vind het geweldig om ze te horen praten, omdat het Brabantse gebrabbel me wel gaat vervelen op school en in de buurt.

Om twee uur ’s nachts sloot ik mijn ogen. Meteen was ik weer waar ik was voordat ik in de ochtend wakker werd. Een paradijs. Rust.

Tot de wekker weer ging om half negen.

To be continued.