Vervolg op vorige post…
Deze keer was het echt haasten geblazen. Om 11.04 zou mijn trein het station verlaten. Aangezien ik in een dorp woon dat geen treinstation heeft en het even duurt voor ik wél op een station sta, veroorzaakte het enige vorm van paniek.
Om 9 uur ging de wekker opnieuw.
Oh no I didn’t.
Oh yes I did. Ik nam een razendsnelle sprint naar de badkamer en nam een korte maar heerlijke douche. Ik maakte mezelf toonbaar en smeerde één boterham pindakaas. Gezien mijn dunne lijf en zo’n beetje mijn LEVENSDOEL om aan te komen was ik hier zeer boos over. Maar ja, ik kon mijn trein niet missen.
Na een race van 5 minuten stonden we voor het huis van prins Tom en reden we door naar het treinstation. Snel twee kaartjes richting Den Haag Centraal en hup de trein in.
It felt good. Ik hou van reizen. Zo lang ik maar in een stad ben.
We liepen het Zuiderpark in. Wauw. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw… Alleen de teletubbies ontbraken nog, maar daar was ik alleen maar blij mee. Het volk waarbij wij zouden gaan zitten waren al vreemd genoeg. We ontmoetten onze maat, mijn zangleraar trouwens, en keken naar het grasveld waar allerlei filippijnse mensen aan het lachen, gieren, brullen en eten waren. Er hing een piñata in de vorm van een felgekleurde vogel aan de boom. Er waren kinderen aan het voetballen en er kwam een grote wolk rook van de barbeque af.
Na een kort gesprek met onze maat, kwam er een vrouw naar ons toe gelopen. Ze vroeg aan mijn maat of hij de man van mijn moeder was. Neeschuddend zei hij dat het niet zo was en maakte hij nog wat grapjes. Met mijn beste engels zei ik dat ik haar dochter was, waarna haar gezicht eerst wit wegtrok en daarna meteen met alle kleuren ingevuld werd. “AAAAAAAAAH! WHAT?! OH MY GOD, INDIRAAAAAAAAAAAAAA! WOWW YOU’RE SO BIGGG! OH MY GOD WHERE ARE YOUR BROTHER AND SISTER?!”
En zo ging dat nog een uurtje door. Er was werkelijk niemand die mij niet kende maar ook werkelijk niemand die ík wél kende… Ik voelde met een aapje in de dierentuin, toen ik van alle kanten nagewezen en bekeken werd. Welcome to the monkeyshow, can I please take your coat?
Het eten was verrukkelijk, maar de spelletjes waren leuker. Touwtrekken was mijn favoriet. Ik kan je de andere spelletjes absoluut niet uitleggen, maar reken op een heleboel gegil, geschreeuw, gelach en vooral gestuntel. Mijn 100% hollandse vriendje stond met een brede lach te kijken naar hoe mijn gestoorde ’soort’ zich voor aap zette. Was ik in ieder geval niet alleen.
Zoek je gezelligheid? Zoek een filipino of filipina.
Ook de terugweg was hemels. Met een tussenstop bij de McDonald’s in de stad sloot ik het vreetfestijn af. Om half 12 was het eindelijk weer bedtijd.
Zo, en dan de volgende ochtend weer naar school.